Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
6 april 2020

De Goede Week.... In dit geval gewoon de goede week, met zónder hoofdletters. Hoewel de saté, worsten en hamburgers anders doen vermoeden.

De foto geeft weer van waar ik gisteren mee bezig was en geloof me dat ik niet de enige ben die een soortgelijk beeld heeft geroken en geproefd.
Op dat moment had ik nog geen idee of ik hierover wel in mijn maandagmail zou vertellen. Maar waarom ook niet? Zeker nadat ik over gisterenavond verteld heb; over de tv en Niels die zich daarop liet zien en horen. Nou heeft Niels zich jarenlang bij ons laten horen, en hoe! Prachtig!

Maar wat Niels gisteren vertelde was minder prachtig! En om met dat minder prachtige Niels' nieuws mijn maandagmail af te sluiten, dat leek me niet verstandig. Vandaar dat ik met mijn barbecuekunsten het einde van deze maandagmail ga aangeven.


Dag lieve mensen

‘Dag lieve mensen van ÉgeWies’

Aan deze openingszin moest ik denken toen ik gisterenavond gezellig met Maria samen op de bank vóór de tv ‘lag’ te kijken. Ik dacht gisterenavond nog: ‘Ja, ik kijk uit naar de maandagmail van morgen, ook al moet ik die zelf schrijven….’.

En op dat moment bracht Niels me op de gedachte van die openingszin van vandaag: ‘Dag lieve mensen van ÉgeWies…..’ Want Niels heet van achteren Swinkels en was jaren geleden - maar óók jarenlang – de accordeonist van ons eigen ÉgeWies.
Accordeonist Niels kwam wekelijks op de maandagavond van Uden naar Wanroij om ons koor muzikale steun te geven.
Maar Niels had ook de gave om ons koor van meer dan zestig ‘man’ - vooral vrouwen! - muzikaal in beweging te krijgen.

En gisterenavond kwam Niels plotseling op NPO-2 van onze tv en zorgde ervoor dat ik in één-twee-drie niet meer op de bank ‘lag’, maar mij - als man - ook in beweging bracht: ik ‘zát’ in één-twee-drie en ook nog op het uiterste puntje van de bank.

Niels mocht in het NPO-2 programma vertellen over de wreedheid van het coronavirus dat wijd en zijd in onze omgeving welig tiert. En hij vertelde met verve, samen met zijn onafscheidelijke accordeon en met mooi gekozen woorden. Kortom, met woord en daad.

Geëmotioneerd liet Niels aan óns op de bank, maar ook aan heel Nederland weten dat zijn accordeonmaatje Gradje - die hij ook wel zijn muzikale opa noemt - in de Brabantse brandhaard van de crisis was overleden.
Niels liet zijn accordeonmaatje Gerard Dortmans in enkele minuten zendtijd voor altijd verder leven bij de achterblijvende familie, bij de vele vrienden en bij de fans van deze lokale en muzikale grootheid.
Niels gaf aan ons en iedereen een treffend beeld over corona, dat op een verpletterende manier met iedereen verstoppertje speelt.  
‘Dag lieve mensen van ÉgeWies….’

Ik wens Niels en iedereen die het gevoel heeft steeds dieper in deze crisis verzeild te raken, van harte veel sterkte toe.
Ook aan jullie, leden van ÉgeWies, waarvan ik weet, of misschien niet weet, dat de onrust, de onzekerheid, het verlammende en het ongrijpbare aanwezig is. Altijd! Bij jezelf of bij je naasten binnen gezin, familie, vrienden, buren…

Wat is verstoppertje spelen toch een oneerlijk en verschrikkelijk spel met slechts één onzichtbare tegenspeler.

Blijf samen met ons sterk en geef aan alle mogelijkheden om te genieten een kans, hoe klein die mogelijkheden soms ook zijn! Het is heel moeilijk om samen sterk te zijn, terwijl er bij ‘samen’ toch minimaal 1,5 meter afstand dient te zitten.
‘Samen’ is voor velen toch praktisch helemaal alleen of met tweeën. Dat geldt voor jullie en dat geldt ook voor Maria en mij.

Maar gisteren en ook vandaag en de rest van de week deed en doet de zon haar best om iedereen toch iets van haar warmte te geven.
Die zon bracht mij gisteren zelfs een barbecue op de tuintafel. Salade, knoflook, stokbrood, biefstuk, kip, hamburger met katenspek. Heerlijk en nóg lekkerder! Zo wordt thuisblijven er niet moeilijker op. Niet voor mij althans.
Nou ja, die zon deed dat natuurlijk niet alleen. 
De hulp van Maria was in dit geval onontbeerlijk! En een betere hulp kon de zon van gisteren niet krijgen.

En vandaag ook niet, want er zijn nog wat restjes overgebleven….
Ik weet het: overdaad schaadt! Maar toch…. Het is ook maar voor één maandagmiddagmail!

In mijn bezigheid met mijn eigen hobby kon ik Maria en de zon gisteren natuurlijk niet helpen, dat begrijpen jullie wel. Maar ik heb toch echt wel heel veel aan beiden gedacht.
Van achter mijn computer heb ik immers uit pure hobby mijn website aangevuld met een twintigtal foto’s van ons samen door de jaren heen. Zeg maar een eerbetoon aan vele jaren samen met de zon van mijn leven…

Een hobby die voor anderen compleet nutteloos is en voor mijzelf niet meer is dan een vrijetijdsbesteding zonder enig doel. Hoewel? Zonder doel?
Het houdt me wel van de straat af, iets wat in deze tijden zo aangeraden wordt.
En mochten jullie nu toch nieuwsgierig geworden zijn in ‘ons proces van ouder worden’, dan kijk eens even op www.petervanhout.nl.

Kijk en wacht op dingen die zich vanzelf moeten laten zien: twintig foto’s waarvan alleen de eerste ‘niet echt’ is…. Fotoshop moest eraan te pas komen om ons in 1956 al samen te brengen!
Achteraf zullen jullie misschien zeggen: ‘Had Maria en de zon maar beter geholpen met de barbecue!!’
Och…. Dat doe ik vandaag misschien, want we hebben nog restjes van gisteren!
Ik zal het jullie in de volgende maandagmiddagmail weten te vertellen…. 

Maak intussen van de Goede Week een hopelijk echte goede week!

Tot wèrus,
Peter

O ja….  Die verschillende stemmen van Algoabaai die ik zou inzingen en toesturen….
O nee…. Ik heb het niet vergeten, maar het lijkt me beter om nog even te wachten tot het moment dat corona niet meer meezingt. We mochten die stemmen eens vergeten….