Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
8 juni 2020

Op 27 oktober 2005 werd ons koor ÉgeWies opgericht. Op dit coronamoment zijn we bijna 15 jaar verder en ligt het voor de allereerste keer 'helemaal stil'.

Dat 'helemaal' klopt (gelukkig) niet helemaal!
De moderne media maakt het ons allemaal mogelijk om regelmatig digitaal contact met elkaar te hebben. Foto's, mededelingen vanuit het bestuur of van de leden zelf, WhatsApp-jes, en wat al niet meer!

Al schrijvende voor de door mij voorgenomen maandagmails vormen zich regelmatig allerlei hersenkronkels. Eén daarvan is deze, om eens wat over onze 15-jarige geschiedenis te schrijven.
Mede-aanleiding zijn niet alleen mijn hersenkronkels, maar ook die van onze voorzitter Margot.


Tot over vijftien jaar geleden

Na elke maandag komt er weer een volgende. Het is zo vanzelfsprekend dat we daar niet over hoeven na te denken.
Maar als ik dan wel even terugdenk aan afgelopen week, dan weet ik dat dit toch minder vanzelfsprekend is.
Afgelopen week hebben we afscheid genomen van Dilia. Voor haar komt er géén maandag meer en ook geen maandagmail. Géén ÉgeWies. Géén repetitie. Géén … Vul het zelf maar in.

We hebben elkaar weer bijna voltallig gezien en ook kort en op afstand en heel even met elkaar kunnen praten. Even samen het verdriet met de familie kunnen delen, hoewel een onevenredig groot deel toch bij Màn en zijn kinderen en kleinkinderen zal blijven woelen. En meerderen onder ons hebben weer even het eigen verdriet gevoeld, dat juist op zulke momenten weer in herinneringen opborrelt.
Maar wat vond ik het goed en mooi om te zien dat ÉgeWies er wás daar in de Ploegweg. Met zovelen! From the time you say goodbye…

Ik hoop dat de titel van dit lied óók heel erg gauw van toepassing is op deze angstige coronatijd. ‘From the time you say goodbye…’. Op z’n corona’s vertaald: ‘Vanaf de dag dat je weg bent…’.
Ik kan niet wachten tot dat moment daar is om onze repetities weer wat nieuw muzikaal en gezellig leven in te blazen.
Vijftien jaar! Het duurt géén vier maanden meer en dan ‘bestaan we’ vijftien jaar: op 27 oktober aanstaande; een woensdag…
Als ik echter naar de ledenlijst kijk, en ook zie dat er één iemand daarvan afgelopen week de leeftijd van ‘ook alweer’ 70 jaar bereikte, dan twijfel ik aan de waarheid van die vanzelfsprekende ‘bestaan we’ en ‘ook alweer’.
Onze penningmeester Tiny mag immers pas voor de éérste keer in zijn leven – en dus niet ‘ook alweer’ – zeven Romeinse X’en in zijn jaarboek bijschrijven.
Tiny met de ‘zeven tienen’ doet zijn naam eer aan.
“Van harte proficiat! Dat Wobke Hoekstra nog vele jaren uit naam van Willem Drees zijn maandelijkse bijdrage aan jou mag overmaken!”

Terug naar ‘óns vijftienjarig bestaan’: Een X met een V’tje.
Het is op 27 oktober vijftien jaar geleden dat we de geboorte zagen van ons gezelligheidskoor, dat pas láter ÉgeWies genoemd zou worden. Iets later.
Vrouwe Corona zal ons wel bij monde van onze minister-president Mark laten weten of we ‘From the time’ weer kunnen gaan zingen en of we ons bestaan dan ook wèl kunnen gaan vieren. Of niet.
Afgelopen week ben ik, na ons aller samenzijn in de Ploegweg, een veelheid van ÉgeWieze herinneringen gaan ophalen vanuit het diepste van mijn gepensioneerde geheugen. Ik moet toch immers iets gaan doen in ruil voor die erfenis van Willem Drees.

Het was overigens niet mijn eigen idee om dat te doen, maar eigenlijk heeft onze voorzitter Margot – in Brabant is immer álles van ons, ook al komt het van óver de provinciegrens – mij zónder woorden verteld dit te moeten doen.
Dit verdient een korte uitleg!
‘Je zou eigenlijk al die maandagmails moeten gaan bundelen!’, schrijft Margot mij als reactie op een van mijn soms knetterstomme puberverhalen.
‘Da’s prima!’, reageer ik, ‘Maar dan moet jij het voorwoord gaan schrijven! Met een foto erbij graag!’
Ik weet dat Margots digitale toetsenbord zinnige, maar soms ook moeilijk te omschrijven gedachten, heel erg mooi kan verwoorden. Lees bijvoorbeeld haar… Nou ja, kijk je mailbox van afgelopen week nog maar eens na!
Beter nog dan een verzameling van verstuurde en soms wèl en soms nìet gelezen maandagmails, lijkt het mij voor de hand liggend om eerder onze ÉgeWieze geschiedenis eens te gaan bundelen. Onze eigen ‘historie’.
Een samenraapsel van herinneringen van ons allemaal samen kan zomaar van die waarheidsgetrouwe historie gaan worden.
De geschiedenis van een koor dat de eerste vijftien jaren van haar muzikale leven verhaalt.
Een verhalenbundeltje dat samen met een voorwoord van de voorzitter – ínclusief foto – in beperkte oplage aan de eeuwigheid prijs gegeven wordt. En is het dan niet aan de eeuwigheid, dan in elk geval wél aan al onze medeleden. En vergeet ons erelid niet; en onze huidige en toekomstige ‘Vrienden van ÉgeWies’!

Ideeën ontstaan soms al schrijvende. Soms hebben ze nut en zijn ze ook zinvol. Of dat deze keer zo is, dat weet ik niet of misschien durf ik er niet voor uit te komen. Maar als je bovenstaande alinea nóg een keer leest, dan begrijp je zeker dat het mijn bedoeling is om deze coronavrijetijd óók voor ÉgeWies een beetje inhoud te geven:
Laat jouw medekoorleden smullen van ook jouw wellicht leuke en verrassende ÉgeWieze herinneringen.
Schrijf voor jezelf eens een bijzondere herinnering op aan ons koor, of een reactie, iets dat indruk op je maakte tijdens een repetitie of optreden of in de winkel van Jan Linders, of iets wat je nog ooit wilt gaan zeggen of gaan doen, maar wat er nog niet van is gekomen.
Probeer eens te herinneren wanneer en waar dat ook alweer was, kort of lang geleden, dichtbij of misschien ver weg. Maar schrijf het óp, met je eigen woorden!
En laat het dan als jouw bijdrage aan die bijzonder ÉgeWieze verhalenbundel even aan mij weten.
Dat kan in één of enkele zinnen of woorden of in een kort verhaaltje. Dat kan per e-mail, met WhatsApp, of vertellend per telefoon of mobiel.
Of gewoon op de achterkant van een oude kassabon al fluitend in mijn brievenbus! (Vooral niet vergeten om te fluiten; dan weet ik dat ik even anderhalve meter afstand moet houden van Tante Pos NL!)
Ik geef dan ook jóuw bijdrage een plekje tussen al die andere herinneringen die voorbijkomen en dan mag die van jou wellicht ook voortleven in die bundel van ÉgeWies historisch materiaal. Uiteraard wel op een plek ergens ná het voorwoord van Margot!

En denk nou niet: “Ik ben nog maar pas lid” of “Ik weet niks te vertellen”.
Weet wel dat alles na nú al herinnering is en dus ook geschiedenis is. (Leuk hè: -is is…)
Samen met een greep uit ons beeldige fotoarchief kan het een juweeltje worden om enkele uurtjes mee door te brengen tijdens een volgende, reeds door Mark voorspelde, coronagolf. Natuurlijk met een achtergrond’muziekske’ van onszelf erbij: ‘ÉgeWies loat van zich heure en léze….’
(Ja, die schrijfwijze van ÉgeWies staat ook al op míjn lijst van herinneringen!)
Misschien dat ik die maandagmail van volgende week maar eens begin met dat ene nog niet zo ÉgeWieze jaar 2005!

Tot wèrus over vijftien jaar geleden!

Peter