Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
15 juni 2020

De titel van mijn maandagmail is natuurlijk ontleend aan het eerste gedeelte van de inhoud. 'Het aanzien van 2005'. Toch had ik eerst een andere titel in mijn hoofd: 'Ik maak er werk van'. Deze mogelijkheid heb ik ik als antwoord gegeven aan de opmerking die (mijn) Maria maakte: ‘Als je er nu geen werk van maakt, dan ga ik in Boxmeer bij ‘De Harde Kern’ zingen.’

Maar laten we bij het aanzien van 2005 houden. Het was immers om meerdere redenen een heel bijzonder jaar voor ons. En niet in het minst vanwege het gezelligheidskoor, dat ik oprichtte om Maria niet wekelijks naar Boxmeer te laten gaan!


Zie het allemaal eens aan

Beste mensen van ÉgeWies,

‘Tot wèrus over vijftien jaar geleden!’
Het waren de laatste woorden van de vorige maandagmail. Alleen mijn naam kwam er nog achteraan…
En hier zijn we wèrus terug. Maar nu we vanaf vandaag van Vrouwe Corona weer mogen gaan reizen, verplaatsen we ons samen allemaal even terug in de tijd naar het jaar 2005! Een aanzienlijk jaar van aanzien, dat is zeker.

Het aanzien van 2005 in de wereld
Google start op internet met zijn wereld-wegwijs-programma Google Maps, maar ook wordt een muzikale dochter van Google geboren.
Haar naam is YouTube…

De jonge Amerikaanse toeriste Natalee Holloway verdwijnt op Aruba.
Van de sloot wordt elk spoor boven water gevist…

Orkaan Katrina verwoest een groot deel van de Amerikaanse stad New Orleans.
Ze heeft teveel windjes gelaten…

Het aanzien van 2005 in Europa
Roemeense vrouw van 66 jaar oud bevalt van een dochter…
Het is haar prima bevallen…

Een Europese ruimtesonde landt op Titan, een maan die rond Saturnus draait.
Titan steeg hoog; Titanic zonk laag…

Paus Johannes Paulus II overlijdt en wordt na anderhalve dag opgevolgd door ‘der Ratzinger’.
Hij heeft inmiddels een pauselijk loopje genomen…

Nederlandse man en vrouw uit Wanroij fietsen in negen dagen 963 kilometer naar het Pitztal in Oostenrijk.
Biologisch gefiets op een FOEK… (Fiets Op Eigen Kracht)

Het aanzien van 2005 in Nederland
De Ritmeesterfabriek uit Veenendaal verhuist de grens over naar Duitsland.
Hij is de sigaar…

Door storm en winterse buien ontstaat de langste avondspits ooit; maar liefst 802 km file.
Je zou maar eens helemaal vóóraan staan…

Een huismus gooit 23.000 dominostenen om tijdens een wereldrecordpoging in Leeuwarden.
De organisatie heeft advocaat Bram Múszkowicz in de vleugel genomen…

Het aanzien van 2005 in Wanroij
Op 16 april zingt de Limburgse zanger Gé Reijnders een avondje vol in ’t Wapen.
Over Píet Reijnders schrijf ik later…

Op 25 mei zijn Frits Thijssen en Tiny Rooyendijk vijf jaar Lid van Verdiensten van V.V. Constantia.
Over penningmeesters schrijf ik later…

Op 16 augustus speelt accordeonist-burgervader Jos Verbeeten op een accordeon tijdens de KinderVakantie Pretdagen.
Over Maria Accordeona schrijf ik later…

Op 27 oktober wordt een gezelligheidskoor opgericht in ’t Raadhuis.
En daarover schrijf ik nu!

‘Als je er nu geen werk van maakt, dan ga ik in Boxmeer bij ‘De Harde Kern’ zingen.’
Het is de derde vrijdag van de maand oktober in ‘ons jaar 2005’. Niet de dertiende, maar de eenëntwintigste…. Gelukkig!
Als zo’n waarschuwing op de dertiende was gekomen, dan zouden de gevolgen ervan heel anders geweest zijn. Want gevolgen had het!

‘Ons jaar 2005’ is voor Maria en mij best wel bijzonder. In januari al maken we samen een afspraak: We gaan dit jaar met zijn tweeën op de fiets van Wanroij naar het Pitztal in Oostenrijk. Óns Pitztal; óns bergpension Siggi! Het moet onvergetelijk worden! De meivakantie van twee weken moet lang genoeg zijn voor ons afspraakje.

In februari beginnen we met de fietstraining. Met twee fietstochten in de week op woensdagmiddag en in het weekend gaan we ons fietsbereik opvoeren van de 28 km met een retourtje Boxmeer tot een ver eind boven de 100 kilometerslange Mergellandroute in Zuid-Limburg.
Op zaterdag 30 april begint onze eerste van negen dagen en 963 kilometers fietsen naar ons geliefde vakantieoord in Tirol. Het feest kan beginnen. De vlaggen zijn bij ons vertrek overal uitgestoken die dag: het is Koninginnedag…

Van al die trainingstochten tussen winter en voorjaar, maar ook van de fietstocht zelf in de meivakantie, maakten we foto’s en aantekeningen. En daarvan wilde ik graag een boek gaan schrijven. Een fotoboek, een verhalenboek, waarvan we beiden na ons pensioen nog eens konden gaan genieten. De titel zat al vooraan in mijn achterhoofd: ‘Van Hier tot Ginder’. Een herinneringsboek, voor het geval dat we ooit eens, om welke reden dan ook, het huis niet konden verlaten vanwege…. Vrouwe Corona?

Met het schrijven en ordenen van foto’s begon ik pas ná de zomervakantie van dat jaar 2005, in september, na drie geweldige weken, die we samen bij familie in Canada doorbrachten. (Ik schreef toch al van dat ‘óns jaar 2005’!)
Eerder had ik geen tijd om te schrijven, ook niet om dat ene artikeltje te maken voor het ‘Gemeentelijk Wanroijs Nieuws’, zoals ons plaatselijk nieuwsblad toen nog heette en elke woensdag op onze deurmat viel.

Dat ene artikeltje om een belofte van al maanden en maanden, nee jaren oud, na te komen: ‘Ik ga een gezelligheidskoor oprichten in Wanroij, waarin we allebei gaan zingen!’
Maar ik had alleen maar oog voor de computer en de foto’s en het reisverhaal voor in ‘Van Hier tot Ginder’, dat langzaam, heel langzaam, vorm kreeg.

‘Als je er nu geen werk van maakt, dan ga ik in Boxmeer bij ‘De Harde Kern’ zingen.’
Nou heb ik wel iets met Boxmeer, dat mag iedereen weten, maar om dan van een harde kern te spreken.
Precies 25 jaar eerder heb ik Maria mee naar Wanroij mogen nemen, maar om ze nu alweer terug te laten gaan…
Ik besloot dus om toch maar dat ene artikeltje te gaan schrijven. Ze zou eens van hier tot ginder naar Boxmeer gaan…
Op woensdag na die derde vrijdag van oktober in 2005 zou de hele plaatselijke wereld op de eigen deurmat al kunnen lezen wat mijn plan was.

Het is donderdag 27 oktober als een vijftiental mensen komen luisteren naar de uitleg van mijn plan: een gezelligheidskoor in Wanroij. Waarom ook niet? Overal in het land schieten de smartlappenkoren als zingende Efteling-paddenstoelen uit grond.
Maar wat is een gezelligheidskoor?
Het moest volgens mij een beetje gaan liggen tussen een smartlappenkoor op de braderie en een liederentafel in de cafézaal.
Het plezier in het zingen en in maken van muziek moest voorop staan, samen met de gezelligheid van het bij elkaar zijn.
De liederenkeuze hoefde zich niet beperkt te houden tot de bekende smartlappen of het Nederlandse levenslied. Het konden evenzogoed anderstalige liedjes zijn, liedjes uit de oude doos, jaren 60, liedjes van andere stijlen, gelegenheidsliederen en noem maar op.
Het nog maar kort tot Raadhuis omgedoopte gemeentehuis van Wanroij zou de voormalige raadzaal beschikbaar stellen om te repeteren. Wellicht één van de weinige unanieme besluiten die in deze ruimte ooit genomen werden.

Ja, hoor. Mijn uitleg bleek meer dan goed genoeg te zijn om te beginnen met zingen.
Do – re – mi – fa – sol –  ‘La…at eens een wachten: We hebben nog wel een ‘klein’ probleempje. We hebben géén dirigent…’
Alle andere zaken werden die avond besproken: de haalbaarheid van nóg een koor binnen Wanroij, doelstelling en doelgroep, de naam van het koor, een voorlopig bestuur, de repetitieavond, het financiële aspect, liedkeuze, enzovoort.
Er zou maar één echte verplichting zijn voor de leden: een persoonlijke bijdrage aan gezelligheid!
Mijn ‘klein’ probleempje werd vooruit geschoven, totdat…

Mannie Graat was tijdens de oprichtingsvergadering ook ‘van de partij’. Ik kende Mannie en zijn Zus van de tennisvereniging en ook zijn donkerbruine stem was me al eens opgevallen.
En hoe lang een tenniswedstrijd met Mannie ook mocht duren, hoe hoog en krom de ballen ook door de lucht geslagen werden, zo direct en recht voor de raap was zijn antwoord op mijn opmerking van die dirigent.
‘Wij waachte niks. Gij kunt ons hendig lére zinge, want gij bent unnen onderwiezer. As we nou nie beginne, dan beginne we nójt nie!’

Twee weken later, op donderdag 10 november, gingen we repeteren. ‘Sierra Madre’, omdat dit zo mooi klonk. Probleempje of niet…. Er werd niet gewacht!
De avond eindigde naar (bijna) ieders tevredenheid.
We zouden wekelijks gaan zingen, op de maandag van de even weken en op de donderdag van de oneven weken.
En er werd een voorlopig bestuur samengesteld: voorzitter Jac Tillemans, secretaris Jacqueline Schel, penningmeester Frits Thijssen en bestuurslid ‘Mandilia’ –  ja hoor – Nabuurs.
En Mannie? Mannie zong zich die avond erg tevreden naar zijn Zus thuis. Hij had wèrus een krom balletje opgeslagen…
Ik wist van zijn warme stem, van zijn liefde voor zingen en voor Zus, van zijn warme hart, van zijn zwak voor…, van zijn alles.
En ondanks zijn kromme tennisballen gunde ik hem toen al het erelidmaatschap van een koor zonder naam…

Tot wèrus!
Peter