Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
6 juli 2020

Vrouwen van de bron / Vrouwen van bron(s)

Zie die vrollie daor nou staon, stil en statig, waor vandaon?
‘t Water ook nog in gegaon. Niemend zèt, niemend wèt wie ze zien.

Langzaam loop ik dichterbij, ‘k heur hun lach ut mákt me blij.
Dag en nacht ik vuul me vrij, um te staon, um te gaon, heel misschien.

Neem mijn hand, heel stil nu, neem mijn hand,
Neem mijn hand, ik wil nu naar jouw land.
Waar dit sprookje echt bestaat, waar jouw bronzen hart weer slaat,
En heel even, licht gaat leven, in mijn droom.

Wie vertelt me hun verhaal? Wie verstaot hun beeldentaal?
Niemend wèt dit allemaol. Wie van ons, kent het brons aan de bron?

Nooit nie zullen ze nog gaon, niemend wèt ook waor vandaon.
Vrèmd die vrollie die daor staon in ut brons, de vrouwen van de bron.

Neem mijn hand, heel stil nu, neem mijn hand. Neem mijn hand, ik wil nu naar jouw land.
Waar dit sprookje echt bestaat, waar jouw bronzen hart weer slaat.
In ut brons, ’t zien de vrouwen van de bron.


Vrouwen van bron(s)

Beste mensen van ÉgeWies,

Ook al in 2005 kunnen we op internet alles vinden. Bijna alles! En dat is prettig, hoewel het soms ook wel eens iets minder is.
Met een computer heb je de hele wereld onder je bereik en als je dan ook nog eens van zingen en liedjes luisteren houdt, dan kun je jouw hele platencollectie en al je cd’s rustig in de betaalde grijze vuilniszak duwen en aan straat zetten.
Ja hoor, die zak stond toen in 2005 ook al grijs aan de weg, maar was toen wel véél minder duur!

Ik heb het gevonden op dat internet van mij en iedereen: ‘Just a closer walk with Thee‘ en de vertaling van dat lied erbij: ‘Gewoon een wandeling dichterbij U’.
Wat is internet toch gemakkelijk; toen al. En het vertelt ook nog eens dat de schrijver van dit lied onbekend is. En ook dat het een ‘Gospel’ is, je weet wel, zo’n swingend bijbellied dat vaak door zo’n roetveeg nonnenkoor gezongen wordt. Waarschijnlijk zelfs al in achttienhonderd zoveel in Amerika en ook in Zuid-Afrika, in een eeuw waarin niemand ooit van ‘roetveeg’ gehoord had.
Als internet dat allemaal heeft verzonnen, nou dan heb ik dat ook. Ik heb geschreven wat ik gelezen heb.
Maar er staat weer helemaal níet bij dat ik het lied al véél en véél langer ken van een elpee, die bij ons in de huiskamer naast de pick-up lag en die ik nog steeds niet in die grijze vuilniszak geduwd heb. Daar vind ik hem veel te duur voor, die zak.

Ik zoek nog even verder op internet. Wat moet ik ook anders doen met de afkickverschijnselen van geest corona onzichtbaar om de hoek?
Ik zoek naar Anne Murray.
In mijn herinnering stond die naam op die elpee uit de vorige eeuw. Dat denk ik, want die pickup en alle dolgedraaide langspeelplaten staan en liggen inmiddels op zolder en dat vind ik wel heel erg ver weg. Twee trappen omhoog klimmen en dat terwijl internet zomaar voor het grijpen ligt? Vergeet het maar!
‘Anne Murray’ ingetypt en floep: drie stuks!
Een zekere Ann Murray, ene Anne Murray en ene Andy Murray. De eerste komt uit Ierland en de tweede uit Canada.
De derde valt af; ik heb hem nog nooit horen zingen, want hij slaat ballen: hij is proftennisser!
Die Ierse; nou die zingt vooral in het Duits van Beethoven, van Bach, van Mozart en van al haar klassieke vrienden uit het vergeten pruikentijdperk.
De tweede zingt vooral alles wat Engels en Amerikaans en Canadees is en soms ook nog van die bijbelteksten erbij.
Ik weet het nu zeker: die tweede, Anne Murray, die is het! Anne ligt bij mij thuis op zolder! Ik ga ze straks naar beneden halen. Toch maar eens twee trappen omhoog klimmen…

Internet raakt overwerkt door mij.
‘Karel Zijlstra’. Tjakka: ‘Beeldhouwer en fotograaf, geboren in Leeuwarden in 1958, woonachtig in het Brabantse Waalre, bronzen beelden, Keltische cultuur’, en dan komen er foto’s voorbij van bronzen beelden.
Bijna allemaal beelden van vrouwen: lang, héél lang, rank, sierlijk en heel erg smal en vaak een overdreven groot hoofddeksel op het hoofd. En soms een bronzen kleed gedrapeerd om alles van wat een vrouw zo echt een vróuw maakt. Maar ook beelden met géén kleed…
En dan zie ik een foto van beelden die ik goed ken; drie bronzen vrouwen staande in het water van een bron. Ik zie ze elke dag wanneer ik langs het Giessenplein in Wanroij loop of op de fiets voorbij rijd. Nee, níet als ik in de auto rijd, dan zie ik niets!

De ‘Vrouwen van de Bron’ op het Wanroijse plein, de drie Keltische vrouwen van Karel Zijlstra.
De beeldengroep werd door de Gemeente Sint Anthonis en de Wanroijse Rabobank, door inspanningen van een culturele werkgroep, op Koninginnedag 30 april 1998, aan de Wanroijse bevolking aangeboden. De onthulling gebeurde na enkele te lange toespraken gevolgd door een fantastische te korte dans op Keltische muziek, door een aantal geheel in brons geklede en geschminkte en ook mooiste Wanroijse vrouwen en meisjes. (En daar wilde ik dus bij zijn!)
Sinds die bewuste Koninginnedag in 1998 laten de vrouwen van Karel elke niet winterse dag het oneindige water uit hun naar voren gestrekte handen in het bassin lopen. (En vanaf die dag óók lieten de ‘Vrouwen van de Bron’ mijn fantasie waterige loopjes nemen.)
Wat is het internet toch leuk en informatief! Moet je ook eens doen hoor!

Ik zoek voor de gein naar ‘Kwast en Krietje’.
Naam intikken, toets indrukken en…. ja hoor! Ruim binnen één seconde verschijnen er honderden resultaten op mijn scherm. ’Muzikaal-komisch duo uit Wanroij’.
Veel van die resultaten bevatten woorden als ‘Doe Normaal’, ‘Geert Wilders’, ‘ÉgeWies’, maar ook mijn eigen naam en foto’s, fragmenten van liedjes, en ook mijn door derden gejatte en bewerkte muziek, artikelen van kranten, toe maar! Ik zie een complete discografie met de vermelding van de titel van slechts één cd: ‘Vèrekes Goed’.
Dat klopt niet; het zijn er best wel meer dan één!
En dat weet ik nu dus ook: Alles wat we op internet kunnen vinden is láng niet altijd wáár! Nepnieuws, zou Trump zeggen!

Bij mij in onze woonkamer, in de la onder de televisie, bij de cd-speler! Dáárin zit de enige echte waarheid! Op de cd uit het millenniumjaar 2000 ‘Muziek uit de regio – deel 2’. Eén van de cd’s uit de complete discografie die internet niet binnen ruim één seconde uitspuugt!
En juist op deze cd staan twee voor mij bijzondere liedjes: ‘Vrouwen van de bron’ en ‘Vrouwen van bron(s)’.
‘Muziek uit de regio – deel 2’ is precies een cd met wat de titel ook belooft: de tweede cd alweer met daarop muziek uit de regio. Ónze regio. Liedjes uit en over dorpen van de gemeente Sint Anthonis.

Kort na de millenniumviering werd onder meer aan mij gevraagd of ik samen met Ben Lelivelt als Kwast en ikzelf als Krietje een lied wilde zingen over iets in of uit Wanroij. Daar moest ik over nadenken, maar toch ook weer niet al te lang. Ik was immers de afgelopen twee jaar vaak genoeg langs de ‘Vrouwen van de Bron’ gelopen en gefietst, waardoor er ook voldoende waterige loopjes in mijn fantasie kwamen om daar een tekst over te kunnen schrijven.
Een tekst met vragen over wie die vrouwen waren en waarvan ze vandaan kwamen en waarin ik droomde, dat die vrouwen mij aan de hand mee zouden nemen naar hun eigen wonderlijke en waterige wereld.
Met Anne Murray op mijn zolder en een vaag bijbellied van roetveeg nonnen uit achttienhonderd zoveel, moest ik Karel Zijlstra en zijn Keltische verleiding een eerbetoon kunnen doen.
‘Vrouwen van de Bron’ was geboren! Kwast en Krietje, met ondersteuning van Miep van den Berg uit Oploo, zouden het gaan zingen en de eveneens ‘Plôsse’ Dirk Sommers zou het op cd zetten.
Maar… die titel van mijn ‘Vrouwen van de Bron’ was toch wel een probleem! Mijn bedenktijd was wellicht toch iets te lang. Een ander was me vóór geweest met óók een lied over die drie water schenkende dames in het bassin op het Giessenplein. En zijn ‘Vrouwen van de Bron’ waren eerder op papier gezet.

Frans Verhoeven! Hij was het! ‘Onze’ égewieze Frans!
Hij had net iets eerder een tekst geschreven op een melodie van ‘Plôsse’ Dirk met ook als titel ‘Vrouwen van de Bron’.
Overigens een alleraardigst lied met aan het begin en aan het einde het geluid van omlaag kletterend water. Dat kon je niet zien, maar wel horen: omhóóg kletterend water hoor je immers niet…
Frans’ ‘Vrouwen van de Bron’ werd gezongen door de Wanroijse Hanneke Meijer. Én door de toen nog niet zo égewieze Frans zelf!
En het stond ook echt op ‘Muziek uit de regio – deel 2: Vrouwen van de Bron’;  lied 7! Een luistertip hoor!
Liedje 7 notabene!
Iedereen weet dat het getal ‘7’ het meeste geluk brengt; zeven is een geluksgetal! Zeker voor Frans. De som van de twee heilige getallen ‘3’ en ‘4’. Zoek maar na; internet!
En Frans had het geluk dat zijn ‘Vrouwen van de Bron’ op de cd ook díe naam mocht dragen.
Ik had dat geluk niet helemaal... Helemaal niet zelfs!
Mijn vrouwen kregen wél keurig een plekje op die cd, maar niet met de door mij gewenste naam. Ik had geen geluk, integendeel: mijn lied kreeg de titel ‘Vrouwen van bron(s)’
Kijk maar! Je kunt het zelf lezen op de achterkant van het cd-doosje van ‘Muziek uit de regio – deel 2: Vrouwen van bron(s)’. Lied 13!!
Het heeft méér dan vijf jaar geduurd aleer ik mijn lied ook diezelfde titel durfde te geven als het lied van Frans.
Het was eind 2006 toen het repertoire van ons gezelligheidskoor begon te groeien. We gingen mijn vrouwen instuderen en dat was niet eenvoudig voor een ‘beginnend’ koor: meerstemmig, afwisselend mannen en vrouwen, meerdere zinnen door elkaar, dialect… Als muzikaal ‘lijder’ dacht ik vaker dan eens: Waar ben ik toch aan begonnen?
Het kwam goed! Tenminste…

Op 29 april 2007 stond het vrouwenlied op ons programma voor een optreden in St. Anthonis; Sintunnis zo je wilt. We zouden het voor de eerste keer ‘echt’ gaan zingen; ‘gaan brengen’, moet ik eigenlijk zeggen. We zouden ze in Sintunnis wel eens laten horen over onze vrouwen in Wanroij op die middag die georganiseerd werd door hun smartlappenkoor ‘De Traonentrekkers’.
Het was allemaal prima afgesproken en na de pauze zouden we ook onze vrouwen laten spetteren. ‘Zouden’
Het duurde en duurde en duurde voordat de pauze begon. De afgesproken afspraken werden niet nagekomen en zelfs veranderd, zonder overleg. En het duurde en duurde voordat de pauze afgelopen was…
We hebben nooit geweten hoe lang die pauze echt duurde. We gingen immers voortijdig en misnoegd naar huis en brachten onze vrouwen ongehoord en zonder een ‘traon’ te laten, terug naar de bron waar ze vandaan kwamen: nummer 32 in onze repertoire map.
En is het toch niet zo dat nummer 32 door de jaren heen misschien wel ons meest gezongen en meest gewilde lied werd tijdens onze repetities?
Is het niet zo dat het bij ons op nummer één staat?
Dat het zelfs op onze eigen cd ‘ÉgeWies loat van zich heure’ als eerste lied gezongen wordt?
Ik ben er trots op. Trots op mijn vrouwen; écht trots!

Vooruit! Leg hem nog eens in de cd-lade en ‘Loat van zich heure’ nog eens ‘van zich heure’.
Ga ook eens luisteren naar de cd ‘Muziek uit de regio – deel 2’, naar dat ene liedje met het geluksgetal en naar dat andere met het ongeluksgetal, mijn lied. Twee luistertips dus!
En zing de tekst nog eens mee; de geest van corona vindt dat vast wel een goed tijdverdrijf, ook al zal het anders klinken dan van het onbekende roetveeg nonnenkoor uit achttienhonderd zoveel…

Tot wèrus!
Peter

N.B. Over ‘Vrouwen van de Bron’ is nog veel meer te vertellen. Denk eens bijvoorbeeld aan onze tv-opname en -uitzending in maart 2014, aan Omroep BNN, Social Club, Filemon Wesseling!
Later – ééns op een maandag – zal ik ook dát voor jullie opschrijven…