Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
26 oktober 2020

Deze week werden alle leden van Gezelligheidskoor ÉgeWies verrast door het bestuur.

Iedereen kreeg een prachtige handgemaakte wenskaart - gemaakt door Margo van Hassel uit Haps - met heel persoonlijk getinte, bemoedigende en op rijm gezette woorden erin. Een echt 'Hart onder de riem' voor iedereen in deze zo vervelende coronatijd.
In de maandagmail hieronder wil ik mijn complimenten en waardering graag uitspreken aan het bestuur.

Maar er is meer deze week!

Dinsdag 27 oktober is het precies 15 jaar geleden dat ons gezelligheidskoor werd opgericht. In mijn eerdere maandagmail van 15 juni schreef ik al over deze oprichtingsavond.
Deze mijlpaal zou gevierd mogen en moeten worden, maar helaas! Freule Corona, zoals ik de wereldwijde pandemie al maanden noem, strooit ook nu nog steeds veel roet in het eten.

Toch vraag ik aan de leden van het koor om op deze avond heel veilig en vertrouwd in eigen huis te klinken en te proosten op de vijftien succesvolle jaren die voorbij gingen.


Een hart onder de riem

Zeer Verachte Freule Corona,

Zonder enig respect heb ik me voorgenomen u een briefje te schrijven. Ja, u leest het goed. Ik schrijf ‘u’, want woorden als ‘je’ of ‘jij’ gebruik ik alléén voor vrienden. Maar ik schrijf het wel met de allerkleinste letter; een HOOFDletter bent u voor mij niet waard!
Kort en krachtig probeer ik mijn overvloed aan gal in alle hevigheid over u heen te braken. Gewoon omdat ik dit u van harte gun!
De cijfers in de kranten geven dagelijks uw besmettende en ongewenste aanwezigheid weer in sterk oplopende cijfers. Wij moeten met mondkapje en al afstand houden van elkaar om onszelf geen kans te geven uw verderfelijke werk te vermenigvuldigen bij anderen. Wij zien uw gemene streken pas als het te laat is en dat ligt echt niet aan onze beslagen brillen. Maar wel horen we uw haatdragend en gemeen gelach als u elke keer weer een teveel aan slachtoffers op uw kerfstok gaat bijschrijven.
Dagelijks maakt u vele mensen ongelukkig, angstig, eenzaam, werkeloos, arm, noodlijdend, ziek, onzeker, uitzichtloos, en ga zo maar door.
Heel erg vind ik dat u het ons belet om te zingen, te repeteren, te ontspannen, samen met alle lieve mensen van ÉgeWies. De vreugde van het zingen en het samenzijn wordt ons door uw aanwezigheid ontnomen. Door u!! Dat komt door u!! Hoort u? Al meer dan zeven maanden lang!
Ik kan u tot slot maar één advies geven: Sodemieter… (niks geen sorry voor dit woord). Gebruik die kerfstok als bezemsteel en vlieg op met al die heksenstreken!

Met de meeste laagachting,
(naam is bij de redactie van maandagmail bekend)

 

Beste mensen van ÉgeWies,

Bovenstaand briefje wilde ik o zo graag schrijven naar de freule.
Ik heb het niet gedaan, want ik heb geen adres, ik heb geen postcode en ik kan haar niet vinden, hoewel ze overal en overal om ons heen schrikbarend huishoudt.
En voor haar wil ik mijn mondkapje niet eens afdoen alleen om een postzegel nat te likken. Ik geef geen cent om haar, laat staan een dure postzegel met het portret van WA erop.
Het komt allemaal door de pure frustratie van het ongrijpbare om ons heen. En voor wat betreft ons eigen ÉgeWies is het precies die frustratie om niet met ons allen samen te kunnen zingen, zeker nu dat in deze onzekere tijd zo’n rust en ontspanning zou geven. Zeker nu dat iedereen er zo wél aan toe is…

En dát juist heeft het bestuur van ÉgeWies zo goed begrepen! Mijn complimenten daarvoor!
Terwijl ik afgelopen woensdagmorgen tot het uiterste bezig was om mijn frustratie onder de knie te krijgen, hoorde ik het. Het was rond een uur of tien, half elf; koffie- en zomertijd (nog)…
Ik hoorde het geklepper van de brievenbus aan mijn voordeur. Op zich niet abnormaal, want daarvoor hangt zo’n klepper daar ook te hangen. Om in te slikken wat gepostzegeld is.
Met al mijn frustratie nog onder mijn arm en met de koffie in mijn hand sjokte ik naar de klepper en vond ik daar een vierkante envelop met allebei onze namen compleet met adres in keurige blauwe letters erop geschreven. Géén postzegel! Die ontbrak! Waarschijnlijk is de afzender vergeten zijn of haar mondkapje af te doen, waardoor de koning niet bleef plakken.
Gespannen maakten wij tweeën samen de envelop open. Het is ook niet niks om post te krijgen. De whatappjes vliegen dagelijks digitaal om je oren, maar een gewone papieren envelop met een kaart erin… Zelfs met kerstwensen zijn ze al zeldzaam!
En wát voor een kaart! De pracht en praal straalden ervan af! Onze dag was méér dan geslaagd, veel anders en veel mooier dan welke dag ook van de afgelopen zeven maanden.
De frustratie zakte van onder mijn arm, voorbij mijn knie, tot in mijn schoenen. Geen probleem! Absoluut niet, want wat heb je aan schoenen die in coronatijd nauwelijks gebruikt hoeven te worden en zo ongeveer in een lock down zitten?

Een kaart van ÉgeWies. Van het bestuur van ÉgeWies! We keken elkaar aan, we keken weer naar de kaart en we begonnen te lezen…

Bij deze willen wij jullie laten weten
Dat wij jullie missen en zeker niet zijn vergeten
Door die heftige corona ligt alles flink overhoop
En gaat ook bij ÉgeWies het programma in de knoop
We hopen dat we deze pandemie samen kunnen verdringen
Zodat we weer gezellig met elkaar kunnen en mogen zingen

Groeten en blijf gezond
Het bestuur van ÉgeWies

Wat een prachtig initiatief! Dank jullie wel! Voor de kaart, voor het schrijven en bezorgen, voor de woorden, voor het inleven en niet vergeten van ons leden, maar vooral voor jullie hart onder onze riem… Bedankt jullie allemaal! (Nee hoor, ik schrijf geen ‘u’, dat doe ik nooit bij vrienden!)
Wat een prachtige verrassing, zo geweldig groot! Groot en groots gebracht in de eenvoud van een kleine, maar schitterende kaart. Een kaart die iedereen van ÉgeWies zovéél brengt: hoop, geluk, saamhorigheid, liefdevol gemis, kracht, steun, overwinning, sterk zijn, wil en toekomst. Als onze Franse haan die lééft als nooit tevoren!
Een paar weken geleden schreef ik het nog, hoewel in een ander verband: mijn ogen huilen droge tranen… Dat is waarin ook een klein gebaar zo groot en groots kan zijn!
Ik hoop, ik verwacht en eigenlijk weet ik het zeker: zo égewies als we met elkaar zijn, iedereen heeft deze niet-zomaar-een-kaart in het hart gesloten!
En ikzelf? Ik heb met blauwe schoensmeer de frustratie van mijn schoenen weggepoetst en ben er naast gaan lopen…

Het is ‘stoptober’.
Elk jaar is oktober weer ‘stoptober’, want roken is ongezond. Veel mensen nemen zich voor om een maand lang niet te roken. En ik wil best geloven dat dit geen gemakkelijke opgave is voor iemand die ‘versmokt’ is aan smeulend geurende tabaksbladeren.
Konden we ‘stoptober’ ook maar gebruiken voor die ongewenste freule. Ik zou dan november, december, januari… en zelfs het hele jaar wel willen vullen met alleen maar ‘stoptobers’.
Ik rook niet! Nooit gedaan… Nou ja, stiekem wel eens een paar peukjes in een stukje krant gerold en achter de vogelkooi in de tuin gestaan, maar voor de rest: nee!
‘Stoptober’ gaf me tot op heden dan ook geen ‘kick’ of ‘boost’ of een van die andere verengelste woorden waar ik zo’n hekel aan heb.
Tot op heden, want deze ‘stoptober’ heb ik me voorgenomen om mijn vrijwel dagelijks glaasje bier te laten staan. Géén druppeltje deze maand! Waarom? Geen idee! Misschien vanwege die paar Engelse woorden of misschien om een paar kilootjes minder in rekening te brengen. Helaas! Het scheelt allemaal niks bij mij.
Het voordeel van de bieraanbiedingen van Jan Linders wordt teniet gedaan door de torenhoge oktobernota van Brabant Water en de badkamerweegschaal heeft van geen enkele ‘stoptober’ gehoord. Waarschijnlijk stopt die pas als de rode cijfertjes bereikt zijn.
En toch: géén druppeltje deze ‘stoptober’ voor mij! Op één uitzondering na, want er is deze maand één moment dat ik tóch mijn glas vol zal schenken, het vervolgens zal heffen en voluit klinken en drinken! ‘Op ÉgeWies! Proost allemaal!’
En dat moment is voor mij nu heel erg dichtbij: deze week. Mórgen, om precies te zijn!

Vijftien jaar geleden, morgen vijftien jaar geleden, had ik nooit kunnen bedenken dat we ons derde lustrum niet zouden kunnen vieren zoals we gewoonlijk willen vieren.
Er zijn toen die avond veel woorden gezegd, gevraagd en beloofd. We hebben besluiten genomen, afspraken gemaakt en ons erelid Mannie heeft tot ieders tevredenheid doorgedraafd. We hebben een voorzitter gezocht en gevonden. Een naam bedacht en ook zonder een enkele wanklank gevonden… We hebben…
Ik heb er in de maandagmail van 15 juni al eens over geschreven van toen die 27ste oktober van 2005. Weet je nog? Wil je het nog eens nalezen op mijn website? Foto’s bekijken op de website van ÉgeWies? Dat kan toch!
Ik ben hoe dan ook blij dat we in oktober 2005 nog geen ‘stoptober’ hadden!
Want daarom kan ik jullie nu allemaal feliciteren met deze kleine, maar toch grootse mijlpaal en met wat ons die vijftien prachtige jaren gebracht hebben. Daar hoef ik niet alleen trots op te zijn (want dat ben ik!), maar ook jullie allemaal mogen trots zijn. Iedereen heeft zijn bijdrage, lang of kort, met liefde en plezier gegeven. Proficiat!

En dáárop hef ik morgenavond het glas en klink en drink ik voluit! ‘Op ÉgeWies! Proost allemaal!’
En jullie? Toasten we morgen samen apart? Digitaal en veilig in eigen huis? Op ons aller ÉgeWies? We laten ons immers door die gehate ‘freulige stoptober’ nooit of te nimmer stoppen met zingen! Of niet dan?
Mooi! Geweldig! Fijn dat we dus morgen allemaal gaan toasten op ons derde lustrum, ons bijzonder vijftienjarig bestaan!

En, o ja… Vergeet niet je mondkapje af te doen…

Tot wèrus!

Peter