Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
4 januari 2021

Na drie weken 'kerstvakantie' probeer ik vandaag de maandagmail weer op te starten. Graag wil ik iedereen een gelukkig en gezond 2021 toewensen met als het even kan zo snel mogelijk geen corona meer in de buurt.

De freule, zoals ik corona vaak noem, is nog in alle hevigheid aanwezig en de gevolgen daarvan zijn dan ook sterk voelbaar en zichtbaar. De huidige 'lock down' verlengt de kerstvakanties in het onderwijs, niet direct noodzakelijke in levensonderhoud voorzienende winkels zijn gesloten, mensen werken veelal thuis en de nieuwe besmettingen zijn aan de orde van de dag.

De discussie is echter gaande om te beginnen met het vaccineren en daarmee de freule op de knieën te krijgen. Gespannen kijk ik daarnaar uit.

In mijn maandagmail van vandaag blijf ik hoopvol om op kortere termijn weer te kunnen beginnen met ÉgeWies. Weer samen zingen, zij aan zij... Het lied dat we met de ÉgeWieze muzikanten samen in ekaar hebben geknutseld, krijgt steeds meer inhoud. Straks zullen we daar weer staan, in 't Wapen van Wanroij, zij aan zij...

Wie had dit bijna een jaar geleden kunnen denken?


Als uren maanden worden

Beste mensen van ÉgeWies,

We hebben champagne gedronken, Maria en ik! En het glas was echt méér dan halfvol. Dat had ik in mijn laatste maandagmail ook beloofd; ik zou dit nieuwe jaar 2021 begroeten met een halfvol glas. Lees het maar na!
Maar geloof me, dat is toch een hele kunst! Probeer maar eens in de hectiek van de jaarwisseling precies om nul uur, midden in de nacht, met stoptober al twee maanden achter de rug, om een champagneglas meer dan halfvol in te schenken. Dan vliegen de zweetdruppels als vuurwerk om je oren, tenminste bij mij wel.
Eerst dat taaie zilverpapier van de flessenhals peuteren en dan die verdomde kurk eruit wrikken door dat ijzerdraadje eerst los te draaien. Tegelijkertijd begint de klok twaalf slagen te beieren en draai ik prompt het ijzerdraadje ook nog de verkeerde kant op; in de achteruit maar weer.
Bij de zevende klokslag en acht maal terugdraaien ga ik Maria kussen, want dat mag ik niet vergeten. Maar dat is bij de elfde slag alweer achter de rug en kan ik bij klokslag twaalf verder met de ontkurkprocedure. Natuurlijk ben ik bang dat de nep kurk met een knal het plafond in gruzelementen schiet, maar niks van dat alles. De enige knallen die ik hoor is van het verboden vuurwerk, dat op risico van een forse boete toch in onze straat wordt afgestoken.
Langzaam laat de champagnefles zich volledig ontdoen van wat de opening belemmert. Helaas, geen knal of niks, geen gruzelementen, maar een bijna geluidloze ‘pssss’ en de eindejaarsdrank bruist over de flessenhals heen, niet wetende dat het allang nieuwjaar is. Gauw het champagneglas eronder gehouden, dat vervolgens veel te snel vol bruist. Het tweede glas erbij gehaald en ja hoor, behalve bruis lijkt er ook iets van de goudgele, tintelende champagne te druppelen.
Over en weer worden de twee glazen begoten met het koelkastkoele vreugdenat van iets, waarvan ik denk dat het nooit de champagnestreek in Frankrijk gezien heeft, maar alleen de schappen van Jan Linders.
En ja hoor! Minuten na de jaarwisseling wisselen we onze meer dan liefdevolle wensen voor het nieuwe jaar uit! Nog maar eens gekust dus. Het aftellen van de laatste seconden is allang afgelopen, maar toch: Proost allemaal! Het glas is méér dan halfvol! Op onszelf! Op ÉgeWies!

Van harte een heel goed, vreugdevol, gezond 2021 toegewenst, waarin we allemaal hopen dat het definitieve aftellen tot het einde van de wandaden van de freule nu toch echt begonnen is. Laten we de ‘lock down’ - vergeef me het Engels van Rutte en De Jong - tot een gezamenlijke ‘slok down’ omdopen: Proost!

Weten we nog wanneer we begonnen met dat aftellen? Half maart van het vorige jaar alweer. Om precies te zijn op maandag 16 maart, toen die ene repetitie niet door mocht gaan. Die éne repetitie? Hadden we toen kunnen denken, dat we met aftellen hele hoge getallen zouden gaan gebruiken? Ik niet.

Tijdens de laatste minuten van het afgelopen jaar keek ik herhaaldelijk van de tv-klok naar de champagnefles en weer naar de klok en dacht ik aan dat ene zinnetje dat al wekenlang door mijn hoofd duizelt: ‘Als uren maanden worden…’
Een klok met twaalf maanden erop in plaats van twaalf Romeinse cijfers… De kleine wijzer zal zeker een keer rondgedraaid zijn als we weer met de repetities kunnen starten.
En misschien is dat zelfs nog wel te vroeg, maar mijn hoop is er toch in elk geval. Minister Hugo de Jonge zal morgen minstens op zijn falie krijgen van de hele Tweede Kamer en een dubbele portie van Venlose Geert in het bijzonder.
Toch kan Hugo niet voorkomen, dat wij van ÉgeWies snel aan de beurt zijn om dat ijskoude vaccin op lichaamstemperatuur te brengen. Het vaccin dat nu nog in Oss in de meest geïsoleerde ijskasten ligt te krimpen van de kou. Bewaakt door de Kerstman; hij heeft de komende maanden toch niks meer te doen en hij kan zelf prima tegen de kou. Hij zal de freule stoppen en ijskoud terug sturen. ‘Ho ho ho…!’

Het nieuwe aftellen is dus eigenlijk op nieuwjaarsdag pas echt begonnen. Er is immers licht aan het einde van een maandenlange donkere tunnel. Boven de oranje-roder wordende horizon zien en horen we elke morgen steeds vroeger en duidelijker de eerste tonen van dat nieuwe lied. ‘Zij aan zij’… Gezongen en gefloten door een leger koolmeesjes en alledaagse mussen, die bij ons wekelijks potten vol pindakaas voor ieders snaveltje wegkapen.
Zij aan zij gaan wijzelf de baas spelen over de freule. Zij aan zij tellen we af naar het nieuwe begin. Zij aan zij staan we straks in ons eigen Wapen van Wanroij naast elkaar. Niks geen anderhalve meter meer, maar als vanouds zij aan zij. Dáár geloof ik in en dáár kijk ik naar uit. En jullie ook hoop ik!
En daar in ’t Wapen laten we ons horen, zij aan zij! Ik geloof er echt in!
Niet dat het allemáál goed komt, nee hoor, dát geloof ik niet. Het zal anders zijn en ook anders blijven, maar dat nieuwe normaal zal weer langzaam groeien naar een ouderwets ÉgeWies met een nieuw laagje eromheen, waarin de gezelligheid van het zingen de hoogste toon zal laten horen.
Wat immers ooit goed was, komt ook zeker terug. De geschiedenis herhaalt zich, heel zeker. Kijk er de boeken maar op na.
En daarom tel ik nú af naar dat nieuwe begin. En ik hoop dat jullie meetellen met mij op die klok met de twaalf maanden en laat de kleine wijzer haar eerste rondje niet vol maken. Samen gaan we daarvoor zorgen; zij aan zij

Goede voornemens…
Die hebben we toch allemaal zeker. Er is toch niemand die een nieuw jaar start met slechte voornemens. Of niet dan?
Bíjna niemand in elk geval. Ik ken er immers maar ééntje: de freule! Zij zal ongetwijfeld nog wel wat stuiptrekkingen vertonen, maar het ijskoude vaccin zal haar uiteindelijk bevroren tenen geven en werkeloos maken. Voor een steunpakket van Rutte en De Jonge komt zij niet in aanmerking.

Voornemens…
We kennen ze allemaal wel en die hoef ik dus hier niet op te schrijven, ook al heb ik ze mezelf ook voorgenomen.
Maar ik heb er zelf wel één als toegift… En dat ene voornemen zou ik graag willen delen en overbrengen op jullie. Tenminste op enkelen van jullie! Op de fotografen onder jullie!
En dat voornemen heeft te maken met dat ene zinnetje, dat al wekenlang door mijn hoofd spookt: ‘Als uren maanden worden…’

Ik kijk vaker in de week naar de meest prachtige foto’s, die gemaakt werden door enkelen van ons. Op Facebook, op Instagram. Mooie foto’s van koolmeesjes en musjes (de pot met pindakaas ben ik nog niet tegen gekomen) en gevleugelte, dat ik door mijn beperkte vogelaar kennis niet van een naam weet te voorzien. Schitterende foto’s van boslandschappen, uitzichten, water en heidevelden, boomstronken, ‘mijn’ Mariaboom zelfs… Ik wil er graag nog eens meer over schrijven en dat ga ik ook doen ‘Als uren maanden worden…’
Ik heb me namelijk voorgenomen om van alle twaalf maanden, die we dit jaar gaan doorleven, tenminste één kenmerkende foto te maken. Voor deze maand betekent het, dat ik die januari foto op mijn jaarklok van twaalf maanden ga plaatsen, precies op de plek, waar meestal het Romeinse cijfer I staat. In december is mijn jaarklok dan klaar en krijgt deze een plaatsje in mijn persoonlijk jaaroverzicht van 2021.

Is dit misschien ook een idee voor de fotografen onder jullie? Een gezamenlijk ÉgeWieze jaarklok met twaalf maandfoto’s, zodat we tijdens de laatste repetitie van het jaar met een meer dan halfvolle kerstborrel in de hand kunnen terugkijken op het nieuwe laagje over een springlevend ÉgeWies? Daar geloof ik dus zeker in!
Ik proost er zelfs nog maar eens een keer op! Het champagneglas is immers al vier dagen méér dan halfvol gebleven.
Mijn voorkeur voor bier is namelijk groter gebleken…

Tot wèrus en blijf gezond!
Peter