Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
22 maart 2021

 

Nee hoor! De titel van onderstaande maandagmail luidt niet: 'Ik en mijn twee tweelingbroers!'
Eigenlijk is een uitleg gewoon overbodig; het zal je immers wel duidelijk worden na het lezen van het verhaal van deze week.
Evenals de 'Peternoster Worstenbroodjes' en de 'Peternoster Zirbenschnaps', zal ook dat kaarsje (of zijn het er toch drie?) wel een lichtje bij je doen gaan branden.

Veel leesplezier!


We zullen elkaar weer zien

Beste mensen van ÉgeWies,

Wij zullen elkaar weer zien
En daar vertrouw ik erg hard op! Ik heb het zelfs al vaker geschreven in mijn laatste maandagmails. Ook aan het einde van míjn tunnel brandt licht, al is dat soms nog maar als een nachtkaarsje.

Daarbij ben ik afgelopen week al begonnen aan het ‘elkaar weer zien’: Ik heb maar liefst drie mensen van ÉgeWies ontmoet en dat deed me goed! Mijn nachtkaarsje begon te flakkeren van vreugde. En dat kunnen jullie zien; op de foto, die ik bij deze maandagmail van vandaag aan jullie laat zien!

We hebben elkaar een elleboogje gegeven en ik heb driemaal een smakelijke prijs overhandigd. En thuis gekomen heb ik onze cd afgespeeld: ‘ÉgeWies loat van zich heure…’. De volumeknop omhoog gedraaid en luidbundig meegezongen. Mijn dag kon niet meer stuk! En mijn nachtkaarsje op de foto heb ik ’s avonds nog vervangen door een nachtlampje. Led; dat wel. Het flakkert minder dan een kaarsje en geeft al iets meer licht aan het einde van mijn tunnel…

Wij zullen elkaar weer zien
Zeker weten! Het blijft niet bij de drie prijswinnaars van afgelopen week. Laten we gewoon nog even enthousiast de avondklok respecteren en wat winkels en terrasjes links liggen. Of rechts. Maakt niet uit; gewoon doorlopen.

Natuurlijk hebben jullie nu al even naar die foto gekeken, die bij de maandagmelige vragenquiz hoort. Een foto met mezelf in drievoud!
Chris, onze bassist, had het prima voor elkaar. Met afstand van méér dan 1,5 meter werd hij winnaar van de Peternoster Zirbenschnaps. Hij had de fles zelfs al te pakken, voordat ik hem officieel uitgereikt had! Maar wél verdiend, hoewel, wél dankzij zijn Hanny! Zij immers loste de moeilijkste vragen op en Chris deed dan de rest! Insturen en incasseren. Proost!
Als Hanny de oplossing zelf had ingestuurd, nou dan waren de Peternoster Worstenbroodjes naar Boekel gegaan. Maar gelukkig voor Chris lust Hanny geen worstenbroodjes… (Hoe is het mogelijk dat er mensen in Brabant zijn die geen…)
En dat betekent een groot geluk voor Joos en voor Margot! Precies evenveel punten! Precies evenveel worstenbroodjes: even doorbijten maar en niet meteen de weegschaal lastig gaan vallen!
Proficiat alle drie! Jullie mogen voor jezelf zingen, maar wel met een mondkapje om! Chris zal ongetwijfeld na de eerste slok het zingen al verruilen met ‘lallen’…

Wij zullen elkaar weer zien
Natuurlijk zullen we dat. Zelfs Karel gaan we weer zien! En dat verdient uitleg.
Karel heeft besloten om samen met zijn Marieke de ‘Parel van de Peel’ te gaan verruilen met Zeeland. Provincie Zeeland! Daar, waar de zon volgens Piet Paulusma altijd een paar uur langer schijnt dan bij ons, maar waar je wel een paar uur éérder een paraplu moet opsteken, zeker als wij het liedje Westenwind gaan zingen.
Karel, die op links ÉgeWies versterkt met een basstem. Een stem die zelfs de Lawineboys midden in de zomer doet ondersneeuwen.
We zullen Karel in ons koor gaan missen en dat vinden we niet leuk. Per 1 april al gaan Marieke en Karel een Zeeuwse cursus volgen en vertrekken ze naar het land aan de zee. Daar zien ze hen graag komen natuurlijk: twee van de drie uit het Brabantse oosten komende Wijzen.
‘Maar…,’ heeft Karel beloofd, ‘we zullen elkaar weer zien!’
Straks, als mijn led nachtlampje aan het einde van de tunnel een volwaardige, niet dimbare kamerlamp is geworden, dan komt Karel afscheid nemen van ÉgeWies! Een retourtje Zeeland-Wanroij; dat waarderen wij natuurlijk enorm. Dan kunnen we hem en hopelijk ook zijn Marieke, laten horen wat ze ginds, ondanks een paar uur meer zonneschijn, wél moeten missen.
Toch wil ik ook namens alle leden van ÉgeWies veel begrip tonen voor het besluit van Marieke en Karel en hen heel veel succes en woongenot toewensen, ginds tussen de mosselen en tussen de oesters. Misschien vinden ze al gauw net zo’n parel als Landhorst in de Peel er eentje is!

Wij zullen elkaar weer zien
Dat heeft ene Mark Rutte ook hoopvol gedacht tot vóór afgelopen woensdag, maar daarna ook weer hardop durven uitspreken. Hij krijgt een vierde premiere kans, gewoon omdat de rode stempotloden dat bepaald hebben.
Ik ben afgelopen dinsdag al naar dat rode potlood gaan zoeken.
’t Wapen van Wanroij was sinds vele maanden weer geopend en daarom werd ik nieuwsgierig. Even kreeg ik ‘het gevoel van’. Maar helaas, het einde van dat tunneltje werd maar heel kort verlicht. Toch dacht ik in de gauwigheid iets gezien te hebben: het rode potlood, waar De Gelderlander van dinsdag over schreef.
‘Tobe Sales’, het grote bedrijf voor reclameartikelen en sportprijzen, was ingesprongen op de vraag naar rode stempotloden voor de afgelopen verkiezingen. Iedereen een eigen rood stempotlood, helemaal corona bestendig met een rode punt, die nauwelijks af te breken valt.
‘Tobe’ staat voor Tonnie Berends. Tonnie is eigenaar van dat bedrijf en Tonnie woont in Wanroij. Voor mijn gevoel al honderd jaar lang… Het zakelijk instinct van Tonnie bracht hem de afgelopen weken een verkoop op van miljoenen rode stempotloden.
Talloze gemeenten en grote steden in heel Nederland kochten de rode stempotloden van Tonnie! Geweldig! Als geaarde Brabanders kunnen we dat onze Wanroijse Tonnie alleen maar gunnen toch?
En ik dacht dus dinsdag: ik ga stemmen met een potlood van Tonnie en dat mag ik dan corona vrij mee naar huis nemen. Rood en rond, zodat het gemakkelijk van de tafel kan rollen, als ik ooit eens een kleurplaat van Jan Linders wil insturen voor een kleurwedstrijd. Misschien win ik dan wel van die worstenbroodjes uit de Linders fabrieken of een fles dubbeldrank, maar zonder alcohol en het gevaar om alles dubbel te zien net als Chris.
Maar niks van dit alles. Talloze gemeenten bestelden wél bij Tonnie, maar Gemeente Sint Anthonis niet! Het was door de gemeente aan onze eigen ‘Tobe Sales’ niet gegund om een stel van de allerbeste stempotloden te leveren! Gelukkig gaat ook de gemeente Sint Anthonis per 1 januari van het komende jaar kopje onder in ’t Land van Cuijk
Rood van gif heb ik toch maar gestemd. Ook rood natuurlijk! Tegen beter weten in! Met een import-stempotlood! Ik mocht het niet eens exporteren in mijn jaszak en heb ik er dus de rode punt maar gelijk vanaf gebroken. Makkelijk zat bij zo’n importfrutsel van Chinese makelij!
En ja, wij zullen elkaar weer zien. Met de gemeenteraadsverkiezingen aan het einde van dit jaar; geloof dat maar!

Wij zullen elkaar weer zien
Je kent Vera Lynn toch wel! Vera, van die Londense loodgieter en kleermaakster? Vera werd geboren in 1917 en overleed afgelopen jaar op 103-jarige leeftijd. Dat doe je Vera niet zomaar na!
In de oorlog trad zij vaak op voor de Britse soldaten, die hun geliefden moesten verlaten om te gaan vechten tegen die verschrikkelijke vijand op het vasteland van Europa. Liedjes als ‘Land of Hope and Glory’, ‘From The Time You Say Goodbye’ (waar kennen we dat toch van?) en ‘We’ll Meet Again’: ‘Wij zullen elkaar weer zien!

Ik ben gek op dit laatste lied!
O ja, ook op ‘From The Time You Say Goodbye’! Dat lied wat we als ÉgeWies toch ook zingen en dat voor ons allemaal wel een emotionele lading kreeg, zeker toen we het al neuriënd lieten horen bij een afscheid. Bert… Dilia…
Maar ik ben gek op ‘We’ll Meet Again’, want wat past er nu nog beter bij het naderende afscheid van de freule en het steeds feller wordende led licht aan het einde van de tunnel? Nog een paar miljoen vaccinaties en de freule is vertrokken. Nog minder dat dat aantal rode stempotloden van ‘onze’ Tonnie.
Ik ben er ook bijna gek van geworden… En nu zul je misschien denken: ‘Dat zal ook niet zo moeilijk geweest zijn!’
Het was een idee van Maria. Nee, niet van die, maar die van… Accordeona!
‘Laten we dat doen! Laten we dat gaan zingen’, zong ze.
En ik ben daarover gaan denken, om dat met enkele van onze leden te gaan opnemen met mijn Tascam. Onze muziek mensen natuurlijk en met een solozangeres en met een heel klein koortje.
En ik stelde mij als doel, dat het zo moest worden, dat heel ons grote ÉgeWieze koor het straks tijdens onze eerste echte repetitie óók zal kunnen zingen! Straks, als de freule in de geschiedenisboeken geland is, als we de tunnel zijn uitgekomen en als de led lamp alleen nog stralend zonlicht geeft, zoals Karel en Marieke dat alleen in Zeeland kennen. Dat had ik mij voorgenomen en dat moest het worden!

Alleen, de freule lag ook dwars bij mij. Ik mocht en mag immers maar één gast per dag ontvangen om te laten zingen op mijn Tascam. Mijn opnameapparaat neemt al wekenlang het grootste gedeelte van de huiskamertafel in beslag. En ons begeleidingscombo kwam één voor één en dag na dag bij ons op de koffie. En om te spelen! Gitaar, elektrische gitaar, cajon, basgitaar, accordeon. Zelfs een saxofoon probeerde mijn Tascam omver te blazen.
En toen kwamen enkele zangers en zangeressen van ÉgeWies. Alleen. Of bijna alleen dan… Leden onder ons, waarvan ik en jullie het misschien ook niet zouden kunnen denken, dat ze dit zouden willen doen. Gewoon anders dan we verwachtten. Maar ja, wat is er het afgelopen jaar niet anders dan anders?

‘We’ll Meet Again… We zullen elkaar weer zien!’
Ik ben tevreden over dit lied en over de prestatie van mijn Tascam. Ik heb vertrouwen in de inhoud van dit lied. Want ja, we zullen elkaar weer zien aan het eind van die…
Het is met die tunnel precies zo als met een worst van onze Égewieze ‘Max de Slagter’: elke worst heeft immers twee uiteinden. Die tunnel heeft dat ook: je kunt er aan twee kanten uit!

‘We’ll Meet Again… We zullen elkaar weer zien!’
Ik stuur het resultaat van mijn Tascam bij deze aan jullie allemaal. Klik op deze link hier. Luister er naar. Eén keer; twee keer, vele keren! Zing het mee, steeds weer opnieuw! En geloof in wát je zingt! ‘We’ll Meet Again!!’
En dan, ja dán, op die éérste echte repetitie ‘I don’t no where, I don’t no when’, wanneer of waar dan ook, ‘We’ll Meet Again… We zullen elkaar weer zien!’

Tot wèrus!
Peter

p.s. Misschien iets als een volgende maandagmelige quizvraag:
‘Wie zijn het allemaal die meezongen met ‘We’ll meet again’?
Ik hoor het graag!