Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
5 april 2021

Paasmaandag! En dat betekent dat we de Goede Week in dit tweede coronajaar weer achter de rug hebben.

Het was voor velen een hele Goede Week, maar dat was niet vanzelfsprekend voor al onze politieke leiders. Misschien - als we dit later lezen - heeft iedereen daar later nog wel herinneringen aan.

Wij tweetjes hebben niet te klagen over onze Goede Week. Goede Vrijdag begon na enkele-mooi-weer dagen helemaal prima en eindigde nog beter. Een telefoontje van de ANWB als reactie op mijn e-mail die ik schreef, beloofde ons twee boeketten bloemen. En 'ze', de ANWB, heeft dat op paaszaterdag helemaal waar gemaakt!

Het hoe en waarom zal me voorlopig wel als géén verkeerde herinnering bij blijven!


Geen verkeerde herinnering

Fijne paasdagen, gelukkig paasfeest, zalig Pasen

Beste mensen van ÉgeWies,

Dezelfde wens hierboven als (in mijn herinnering) één coronajaar geleden.
Ál een jaar geleden…

De paashaas is dus ook weer een jaar ouder en dat heb ik gemerkt. Hij of zij – wie zal het zeggen - was gisteren vergeten om door mijn achtertuin te struinen en paaseitjes te verstoppen. Ook in mijn voortuin was niks te vinden, maar die heb ik dan ook teveel ontdaan van de nawinterse en half verrotte bladeren en de berg snoeisel van al die Mariaanse hortensia’s.

Geen haas… geen hazin… geen ei… Misschien over enkele weken in het nestje van een koolmeesje of musje. Maar ik moet eerst nog eens zien of die hortensia’s nog willen uitschieten. Koukleum Piet Paulusma denkt van niet…

We zijn ook weer een paasmaandag mailjaar verder. En vorig jaar schreef ik onder diezelfde best bedoelde wens als hierboven, dat ik toen was gaan fietsen.

En dat waren we afgelopen week wéér gaan doen, Maria en ik. En je zult het niet geloven, maar het is in mijn niet verkeerde herinnering allemaal wáár wat ik daaróver en hierónder ga schrijven.
Nog even geduld! Eerst wil ik enkele kleine dingetjes ophelderen…

Is het wel wáár wat ik allemaal schrijf in mijn maandagmails?
Ik vroeg het me afgelopen week zelf ook af en ik ben daarom eens snel door de laatste mailjaargang heen gewandeld. En ik kan er duidelijk over zijn: ja, het is echt waar!

Jullie kunnen me geloven over eigenlijk alles wat ik geschreven heb. Natuurlijk, ik heb soms best wel eens een klein beetje overdreven, of mijn woorden wat sappiger gemaakt en mijn verhaal met teveel zinnen aangedikt. Maar ik heb er ‘geen verkeerde herinnering’ aan, dat ik ooit de ónwaarheid geschreven heb. En dat zijn dan toch een paar pluspunten méér voor mij, dan bij die ene grutter in vergeetachtigheid. Die heeft immers alléén maar ‘verkeerde herinneringen’. Dat geloof ik écht zeker te weten!

En Scheldewindeke dan? Uit mijn maandagmail van afgelopen week? Heb je het opgezocht? Een klein ‘bels’ gat in de buurt van Gent!
Nee, Scheldewindeke is óók niet verzonnen! En ik heb het ook niet opgezocht! Of toch wel! Ik ben daar ooit lang geleden, in Scheldewindeke, op een trouwreceptie geweest en daar heb ik voor de éérste keer in mijn leven écht echte champagne gedronken! Ik denk wel twee champagneglazen vol! En het was echt ook geen water uit de Schelde… Het was voor mij zelfs niet verstandig om auto te rijden, maar dat was het vóór die champagne ook al niet. Ik had immers nog lang geen rijbewijs… Zo lang is het al geleden.
Als de freule onder ons nog lang blijft rond heksenbezemen, dan kan ik daar nog wel eens een maandagmailtje mee vullen. Over mijn alcoholisch verleden en de alcoholische e-mails, die ik naar meerdere brouwerijen schreef. En daar heb ik dus écht geen verkeerde herinneringen aan, zoals bij die ene grutter van afgelopen week.

Maar déze paasmaandagmail vul ik eerst met een e- mail, die ik afgelopen woensdag verstuurde… Uit frustratie! Over die fietstocht die Maria en ik daags daarvoor - vorige week dinsdag - maakten… En waardoor Goede Vrijdag voor ons toch nog béter werd!

‘In mijn herinnering’ kan ik me wél prima herinneren, dat het allemaal waarheid is. Écht waar!

Maria heeft een nieuwe ‘foekfiets’ gekocht. Nog geen twee weken geleden; bij Thijs Hendriks Tweewielers, hier in Wanroij. Waarom ook niet? Twee wielen zijn immers genoeg, ook voor die ‘foekfiets’ waarin ze zo’n ‘Trek’ had. Omdat het ook gewoon een echte bijdetijdse ‘FOEK’ is: Fietsen Op Elektrische Kracht.

Ikzelf krijg later nog wel eens ‘Trek’, heb ik gedacht, want mijn huidige ‘foekfiets’ is nog prima, hoewel iets minder bij de tijd: Fietsen Op Eigen Kracht.

En afgelopen dinsdag gingen we samen ‘mooi weer foeken’; Maria deed het voor de eerste keer helemaal ‘bij de tijd’ en ik… ik trapte mij het Lazarus! (Overigens is dit een populaire naam in de Bijbelse paasgeschiedenis, maar dat even terzijde.)
Lazarus ging ik de Mookerberg over naar Groesbeek en nog meer Lazarus over de Zevenheuvelenweg naar Berg en Dal.

Je kunt je niet voorstellen hoe lekker dan de meegenomen lunch is, die zich op een bankje bovenop één van die zeven snertbulten zo heerlijk laat smaken.

We missen dat ene coronavrij terrasje echt niet, ook al is het terrasjesweer en rokjesdag tegelijk. Trouwens op geen enkel terrasje serveren ze een dubbele boterham met gebakken ei. En wij serveerden die onszelf wel! Gewoon in een servet van keukenrol, alsof de kip of de paashaas het er zelf in gedraaid had.

‘In mijn herinnering’ kan ik me geen lunch herinneren die me zóveel goed deed smaken. Geloof mij maar echt!

En na die dubbele boterham was de afdaling over een of andere holleweg in Berg en Dal een peulenschilletje en was het bezoekje aan Persingen een pleziertje.

Over de terugweg en over zo’n zelfde holleweg weer naar boven foeken, daar durfde ik nog niet over na te denken. Maria zag als bijdetijdse foekiste echter geen enkel probleem… Geen Holleweg was haar te hoog! Nóg niet!

Ken je Persingen? Het kleinste dorp van Nederland, een gat als Scheldewindeke, maar dan minder ‘bels’. En ook geen windeke natuurlijk, want het waaide dinsdag niet.
Na genoten te hebben van die paar eeuwenoude boerderijtjes en het bekende kleine kerkje foekten we meer dan tevreden terug richting de holleweg. De Ubbergse Holleweg! Ik schakelde zo klein mogelijk en kromde mijn rug als een regenboog met grauwe kleuren en spande mijn kuitspieren van mijn nog blanke onderdanen als een bodybuilder om die hollewegse kuitenbijter te bedwingen. Maria foekte op volle kracht en mij ook nog hardop uitlachend vóór me uit: ‘Ik had véél eerder zo’n bijdetijdse foekfiets moeten kopen…!’

Halverwege de Ubbergse Holleweg was het (uit)lachen helemaal over…
Zwetend en stampend haalde ik Maria in. Ze stond stil met foekfiets en al. Het moderne fietscomputertje liet op zijn schermpje het probleem aflezen: ‘Foutmelding 500: accuproblemen. Neem contact op met uw leverancier.’

Och… wat kon het ons schelen. Kan gebeuren en ook Thijs Hendriks kon dit niet voorzien.

We hebben een Wegenwacht Fietsverzekering afgesloten bij de ANWB. 

‘Het is prachtig weer en lekker warm. Ik bel wel even, we zoeken een bankje, eten een appel en we wachten af. De Tweewieler Pechhulp van de ANWB brengt ons wel naar Wanroij…’

Ik was stiekem blij dat ik niet meer verder hoefde te foeken en lekker thuisgebracht zou worden…

In mijn herinnering valt er op deze paasmaandag niet meer te schrijven. Dat deed ik immers afgelopen woensdag al… Ik stuurde namelijk onderstaande e-mail naar de ANWB.

 

>>>>>    Wanroij, 31 maart 2021.

 Beste mevrouw/mijnheer,

Vermoedelijk (zeker weten doe ik het uiteraard niet) kunt u, beste lezer van deze e-mail, het niet helpen dat ik ‘best wel wat’ verontwaardigd ben over, naar mijn bescheiden mening, uw tekortkoming van u als organisatie.

Ik ben Peter van Hout uit Wanroij en ik heb van u vandaag op woensdag 31 maart een schrijven met de Tweewieler Pechhulp Pas ontvangen, gedateerd 23 maart 2021. Waarvoor mijn dank!

De Tweewieler Pechhulp Pas betreft mijn persoon, P.M.F. van Hout met polisnummer 13598963. Bijbehorende bescheiden werden afgelopen week al door mij ontvangen en mijn betaling van de verzekering gebeurde op 29 maart 2021.
Een e-mailmelding, dat de pas van de Tweewieler Pechhulp onderweg was, heb ik ook ontvangen. Vandaag is met de pas zelf alles compleet geworden!

Maar helaas…!

De elektrische fiets, die precies een week eerder gloednieuw door mij gekocht werd, beloofde veel en hopelijk blijft-ie dat doen.
Gisteren, dinsdag 30 maart,  gingen mijn vrouw en ik het bijdetijdse gemak uitproberen. Mooi weer! En met de accu volledige vol geladen en dubbele boterhammen met gebakken ei in de fietstas, togen we naar Groesbeek, Berg en Dal, Persingen, terug naar Ubbergen en verder naar… Nee. Niet verder helaas!

Maar liefst 36 kilometers zonnig fietsplezier, waarbij alle hellingen probleemloos overwonnen werden, totdat de Ubbergse Holleweg omhoog gereden werd.

Het was plotsklaps uit met de pret! Accuproblemen volgens de foutmelding op het display. Gedaan wat de voorschriften in de handleiding eisten, maar niks! Helaas!

Zo’n elektrische fiets is erg zwaar, wanneer die omhoog geduwd moet worden over de Ubbergse Holleweg, dat kan ik u vertellen.

Maar we vonden daarboven een zonnig plekje op een bankje aan de Berg en Dalseweg en daar belde ik u, de ANWB/Wegenwacht.

‘Nee, een pasje? Nóg niet!’, was mijn antwoord op de vragen van de mevrouw aan de andere kant van de mobiele lijn.
Ik legde bovenstaand verhaal uit en met mijn postcode en geboortedatum - het lijkt wel een ziekenhuis consult - kon mevrouw mijn gegevens nazoeken. Ik was ‘die en die’ (wat ik uiteraard al wist) en ik had wél de pechhulp van de Wegenwacht, maar dat was enkel voor mijn auto. En verder waren er geen gegevens van mij bekend bij haar.
Het eerste klopte volledig en het tweede volgens mijn aanname ook wel, maar dat kan ik natuurlijk niet beoordelen. Ik heb geen kennis van haar kennis.

De mevrouw kon mij echter wél de door mij gevraagde fietshulp toesturen, maar dan zou ik eerst even meteen telefonisch een fietsverzekering moeten afsluiten. Iets wat ik dus een week eerder al gedaan had.
Op mijn vraag hoe ik dan moest omgaan met twéé fietsverzekeringen, kreeg ik jammer genoeg geen bevredigend antwoord.

Ik heb haar daarop vriendelijk het allerbeste gewenst en heb dus maar door de zure appel heen gebeten. Overigens was dit met het warme zonnetje op het bankje aan de Berg en Dalseweg geen probleem. Hij was erg lekker!

Daarna heb ik een andere tweewielerhulp gebeld; Thijs Hendriks Tweewielers uit Wanroij. Daar had ik immers mijn gloednieuwe fiets gekocht.

Ondanks alle begrijpelijke drukte vanwege het mooie fietsweer en zeker ook door corona, werd met veel geduld en begrip naar mijn verhaal geluisterd.
De administratie van mijn eveneens bij u aangekochte fietshulp werd erbij gehaald. Alles klopte! En heel begripvol werd mij gezegd dat men het zo ontzettend vervelend vond, dat dit mij en juist nu moest overkomen. Men wilde het graag oplossen en deed dat ook met spoed. Geweldig!

  Tweewielers Thijs Hendriks stuurde meteen een chauffeur met grote bestelbus vanuit Wanroij naar ons bankje aan de Berg en Dalseweg om mijn vrouw en mij met fietsen en al op te halen en thuis te brengen! 70 autokilometers extra werk tussen de drukte door en dát zonder zich druk te maken…

Kijk! Dat is nou eens een fietstas vól complimenten en dubbele boterhammen waard!

Wat ik nou verwacht van u?
Ik heb géén idee. Helemaal niets, denk ik.
Als u mijn hele verhaal hebt gelezen tot en met deze geschreven regel, dan ben ik al tevreden.

Waarom ik u dan toch schrijf?
Ik wilde mijn grote frustratie wegschrijven! Want ik kreeg, zoals al gezegd, vandaag van u een schrijven samen met mijn Tweewieler Pechhulp pas. En ik heb de bijlage gelezen waarin u mij het volgende belooft:

‘U profiteert van verschillende voordelen’

·     ‘ U wordt dag en nacht geholpen door de ANWB Alarmcentrale.’

·     ‘U krijgt een gratis reparatie van de Wegenwacht.’ etc.

·     ‘Kan uw schade niet ter plekke gerepareerd worden, dan …’, etc. gevolgd door ‘U hoeft hier niets voor te betalen.’

Kunt u zich nu misschien voorstellen wat ik voel als ik dit vandaag, daags ná het gebeurde, allemaal lees?
Ik heb in het zonnetje van vandaag nog maar eens lekker door een zure appel heen gebeten…

Met hartelijke groet,
>>>>>    Peter van Hout.

 

Twee dagen radio- en tv-stilte volgden. Bijna tenminste, op dat gedoe na van die ‘verkeerde en vergeten herinneringen’ van die grutter in vergeetachtigheid.

Maar Goede Vrijdag werd voor ons toch nog beter!

Ik werd opgebeld door mevrouw Alie van de Wegenwacht van de ANWB! Een erg aardige Alie, die mij overlaadde met excuses en mijn ‘klacht’ echt serieus nam.

We hadden een even aardig en verhelderend mobiel gesprek samen en ze vroeg mij tot slot: ‘Mag ik u een bloemetje laten brengen?’

Op mijn antwoord dat ik dat zéér op prijs stelde en dat ik het bloemetje dan op twee wielen naar mevrouw Thijs Hendriks zou brengen, reageerde ze zeer verheugd:

‘Dat vind ik heel mooi van u dat u dat doet! Ik stuur u twee bossen bloemen: één voor mevrouw Thijs én één voor u!’

Op Goede Vrijdag al had Alie het eerste paasei bij ons gelegd. De paashaas was dus een zij, dat wist ik nu zeker.

‘Ik wens u samen echt fijne paasdagen!’ besloot Alie ons gesprek.

Het is ‘geen verkeerde herinnering’, dat ik jullie hetzelfde een coronajaar terug óók wenste. En dat doe ik nu weer!


Tot wèrus
en blijf hopen, zelfs met een foutmelding op het schermpje van je bijdetijdse foek!

Peter