Peternoster
'Het leven is een groot feest, maar je moet wel zelf de slingers hangen....'

Maandagmail


Over de foto en zo
5 juli 2021

Zestien maanden niet aangeraakt. Mijn gitaarkoffer. Zestien maanden stof verzameld.

Ook ikzelf verzamelde stof. Stof om niet in, maar om over te schrijven. Zestien maanden lang maandagmails over vele onderwerpen die betrekking hadden op het gezelligheidskoor en vaak ook over mijzelf, mijn jeugdherinneringen en ga maar door.

Zelf wilde ik niet in het stof geraken, maar zeker ook niet ÉgeWies. Ik wilde 'binding' houden met iedereen die het koor een warm hart toedraagt.

Of het gelukt is?
Dat zal heel snel gaan blijken. Volgende week maandag, op 12 juli 2021, komen we weer samen. Voor de broodnodige gezelligheid en om samen zestien maanden lang stof af te kloppen!

Peter


Ik ben er klaar mee

Beste mensen van ÉgeWies,

Ik ben er klaar mee. Het boek kan dicht, gesloten worden. De laatste bladzijde met een epiloog of een nawoord is vaak overbodig.
Een zucht, pfff! En dat was het! Dicht! Ja, ik ben er klaar mee!

Maar ik heb afgelopen zaterdag toch weer iets opengeslagen. Na lange tijd, veel te lange tijd.
Ik heb erin gekeken, gelezen en ik heb eruit gezongen! De zwarte map van ons ÉgeWies repertoire! Weten jullie nog hoe die eruitziet?
De proloog van die map was een blaadje met mijn voorbereiding van de laatste repetitie en wat ik toen samen met jullie geoefend heb. Maandag 9 maart 2020: Algoabaai nr.49, Rosanne nr.5, Teach your children nr.9, De Deutsche Liebesmedley nr.85.
En toen kwam die Freule Corona… De feeks!

We gaan een mooie week tegemoet, zeker voor enkelen van jullie, maar ik hoop voor iedereen.
Wat denken jullie van Gerrit? Nee, niet díe Gerrit, niet die van mijn puberteitse zoektochten op de zondagavonden in mei 1973.
Nee, Gerrit, ons ondersteunend lid en vriend van ÉgeWies en echtgenoot van onze altijd enthousiaste sopraan Hanny. Altijd aanwezig, zowel Gerrit als Hanny.
Ik sprak Gerrit laatst bij de glasbak op het plein bij Jan Linders en hij was getuige van een hele reeks wijnflessen, die ik erin liet verdwijnen. Hij stond met grote ogen toe te kijken en ik zei maar meteen: ‘Gerrit, het zijn wijnflessen en geen flessen wijn!’
Om me toch te verontschuldigen smeet ik er maar een glazen pot achteraan. Je kon nog zien dat er twee dagen eerder rode bietjes ingezeten hadden en ik zag Gerrit zich afvragen of er nu ook al glazen potten met rode wijn waren.
Gerrit viert deze week zijn verjaardag en dat is het vermelden meer dan waard. Gerrit wordt komende donderdag negentig jaar. Ne-gen-tig!
Gerrit, ik wens je, ondanks alle onzinnige zinnen hierboven, namens heel ÉgeWies een fijne verjaardag met een langdurende gezondheid. En dat alles samen met Hanny, jullie kinderen en schone en kleine kinderen. Geniet ervan!

Maar er staat deze week nog meer moois te gebeuren!
Ik kwam ze allebei tegen in Uden. Ook laatst nog, terwijl ik in een winkel met veel jurken uitrustte van een zoektocht naar een lange bloes. Damesblouse, moet ik schrijven. En ook nog met de kleur groen erin, die bij haar lange broek past. Ook groen. Een damesblouse die nergens te vinden is.
Gitara Ton en zijn Marij kwamen ook voor iets onvindbaars binnengewandeld en zij zagen mij uitgeteld zitten achter een kop koffie met peperkoek, gekregen van de aardige en bloezige winkelmevrouw.
Ton en Marij maken komende woensdag iets moois mee. Zij zijn maar liefst vijftig jaar geleden samen getrouwd. Zij halen allebei al ver vóór de Olympische Spelen hun gouden medaille binnen!
Ton en Marij, ik wens jullie, ondanks alle onzinnige zinnen hierboven, namens heel ÉgeWies een fijne gouden huwelijksdag toe met een langdurende gezondheid. En dat alles samen met elkaar, jullie kinderen en schone en kleine kinderen. Geniet ervan!

Wat mooi allemaal! Liesbeth van de borduurmachine, zij wordt morgen… eh… Udense Hanny, zij werd … eh…  En Boekelse Tiny werd ook een wel een bijzondere leeftijd jong. En Nelly, gisteren nog… eh… ik wilde er naartoe gaan, maar ja, Nelly is zelden thuis.
Iedereen die ik genoemd heb, maar óók iedereen die ik niet genoemd heb het afgelopen anderhalf jaar. Ik wens jullie allemaal het allerbeste met vooral een langdurende gezondheid. En we gaan zeker nog een boel achterstallige liedjes voor jullie zingen! Ja, dat gaan we!

Ongetwijfeld zijn er nog veel meer mooie dingen in het vooruitzicht, maar ook vervelende. Een spannende operatie, pijnlijke naweeën van een ingreep, een herstel van ‘hoe kon mij dit overkomen?’ en weet ik wat alles nog meer.
Nee, dát weet ik ook niet allemaal, maar ik ben er klaar mee. Iedereen toch zeker?
Ik weet dat er nu al meerdere kaarsjes branden of deze week nog zullen gaan branden. En die kaarsjes betekenen en beloven, dat straks ook die vele zwarte bladzijden in dat boek na afloop met een goed einde verscheurd kunnen worden.

Mijn zwarte repertoiremap van ÉgeWies heb ik dus afgelopen zaterdag weer eens opengeslagen en ik zag dat blaadje met de voorbereiding van onze laatste repetitie van bijna anderhalf jaar geleden. Ik heb het gisteren ingelijst, omdat het voor mij geschiedenis schrijft voor de ÉgeWieze biografie.
In de repetitieruimte van ‘10’ en zijn Nelly, had ik met Maria Accordeona, Chris Basso en Frans Cajón afgesproken. Helaas, Ton Gitara was vanwege zijn gouden zenuwen verhinderd. Maar de anderen waren er. Om half 10 bij ‘10’ en zijn Nelly.
Vooraf had ik thuis mijn gitaarkoffer ontdaan van het vele stof, nadat ik daarin de naam van ons koor had geschreven. ÉgeWies. Een foto op mijn mobieltje is het bewijs van wat de freule gedaan heeft met mijn gitaarkoffer. Het lelijk stofnest dat ze is. Ook dat schrijft geschiedenis voor in de ÉgeWieze biografie.
‘10’ en Nelly hebben een diamantaire repetitieruimte, waarvan we al vaker gebruik mochten maken. Lang geleden, minstens anderhalf jaar al. Ik ben blij dat ik er deze zaterdag weer ben! Dat het weer kan!
We spelen liedjes uit ons repertoire! Dit boek kan weer en is weer opengeslagen geworden!  Onze repertoire map! Een boek waarin zeker minstens één nieuw liedje wordt bijgeschreven: We’ll meet again. Het krijgt met nummer 70 een plekje in ons repertoire, want volgende maandag zullen we elkaar weer ontmoeten! Precies 70 weken na onze laatste repetitie…

We hebben het geoefend, gespeeld, gezongen. Samen met onze drie bestuursvrouwen die kwamen verrassen.
En we hebben gepraat, gelachen, koffie gedronken.  Samen met onze drie bestuursvrouwen en taart van Jan Linders.
We hebben het gevoel van de laatste 69 weken afgelopen zaterdag vrijwel definitief weggejaagd. We zijn er immers allemaal klaar mee.

Afgelopen zaterdag, ’s avonds, was ik in ’t Wapen, de grote zaal, theaterzaal… Een prachtig optreden van Angels Rule en van Lieke Meijer. Ik heb samen met iedereen, ook enkele van ÉgeWies, genoten van de muzikaliteit, van de zang, van de sfeer.
Ik droomde weg in diezelfde zaal als waarin we ons allerlaatste optreden hadden, Kerst op ’t Plein 2019…
Ik moest denken aan die eerdere Kerst op ’t Plein in 2017. Samen met Lieke Meijer… Ik moest denken aan dat we in diezelfde theaterzaal vaak zongen en nu ook weer gauw samenzijn. Wij allemaal… Volgende week maandag 12 juli 2021… Want iedereen is er toch klaar mee?!

Een nieuw ÉgeWies gevoel begint te kriebelen, te ontwaken, op te spelen, ‘binding’ te leggen. Het is klaar om opnieuw licht te zien. Groen licht aan dat einde van die onwaarschijnlijk eindeloze tunnel. Groen licht in Coronationstreet.
Het voelt immers veel beter als toen met de titel van mijn allereerste maandagmail met dat rode licht. Weet je nog?

Maandagmail… Ja, daar ben ik nu ook klaar mee!
Het melig boek kan dicht met al mijn schrijfsels en herinneringen. Ik ga ze bewaren om nooit te vergeten.

Volgende week maandag 12 juli. ÉgeWies. We’ll meet again; nr.70! Ik zal er zijn.
Met jullie, met ons gezelligheidskoor ÉgeWies!
Ik ben er immers nog niet klaar mee…

Tot wèrus… volgende week!!

Peter